♥♥♥♥♥♥ WonderLand ♥♥♥♥♥♥

Би өөрийнхөө талаар бодлоо... Бодох ч юу байхав... 

Их л мэдрэмжээрээ амьсгалдаг хүн байсан, одоо бол бага зэрэг хольцтой. Юу гээч би өөрийгөө тоогоор дүрсэлбэл 0 юм. 0 л юм даа. Энэ утга хоосонг, оргүй хоосонг заана. Тэгэхдээ бодит бас хийсвэр. Оршино бас оршихгүй. Мэдээж би хүсвэл.

0

0

0

Намайг бүрэн илэрхийлж чадахгүй... Би харин 0-г гүйцэд дүүргэж магад.

Амьдрахын эрхэнд амьдрах уу?

Аль эсвэл амьдрахын эрхэнд амьдрах уу? 

Цаг хугацаа. Уг нь хэн нэгний мсж-ийг аваад, хэн нэгний ярихыг сонсоод их л жаргалтай байсан санагдана. Тэгэхдээ одоо бол тийм биш. Аз жаргал гэгч хоосон юм. 

1 жилийн хугацаанд чухамдаа юу өөрчлөгдөв? Би алхаж сурсан. Харин дахиад ирэх жилийн хугацаанд юу өөрчлөгдөх бол?

Хүн л байх юмсан. Хүн шиг хүн.

Чамайг би их удаан хүлээсэн. Юманд хязгаар гэж байдаг байх. Харин одоо бол үнэндээ тэвчэх тэвчээр алга. Алгадаа ч биш л дээ. Зүгээр л хүсэхгүй байна, тэгсэн хэрнээ... Тэнэг юм шиг л байна...

Би, би хааяадаа юу бичээд байгаагаа.... Тэгсэн хэрнээ бас ойлгодог. Надад зүгээр л агаар хэрэгтэй. Сэтгэл агаараар дутаад... Цэнгэг агаар...

Маргааш гэхэд бүх зүйл өөрчдөгдөнө... 

Заримдаа цаг хугацаа хурдан өнгөрнө. Харин заримдаа удаанаас удаан... 

Хий дэмий гудамжаар алхаж явахдаа нэг зүйл харав. Тэгэхдээ нүдээрээ биш сэтгэлийнхээ мэлмийгээр...

Эмээ, ач хүүтэйгээ хамт явна. Гэнэт халааснаасаа нэг тамхи гаргаж ирээд асаагуураа хайлаа. Хармаанаасаа гаргаж ирээд янжуураа асаагаад их шуналтайгаар сорох нь тэр. Ай даа тэр эмээд ямар их атаархав аа!!!

Яг юунд нь ч тэр юм, бүү мэд. Тэгэхдээ л.... Шалтгаан байгаа байлгүй дээ.

Тэр яахав... Утга учиргүй зүйл амьд аралд минь их болж өнгөрлөө.

Хэн нэгний талаар бичмээр байгаа хэдий ч үнэндээ хүсэж байгаа хэрнээ хүсэхгүй байна...

Энд би өөрийнхөөрөө байж чадахаа байсан ч юм шиг. Утгагүй юм.  

Гэснээс... Би тамхичин эмээ болно. Угаасаа ч болох байх.

Бас нэг асуудал байна. Би удахгүй ........................... Үүний талаар бодохоор үнэхээр хачин хэрнээ хачин байна... 

Амьдрал үргэлжилсээр... БАга багаар өөрөөсөө холдож байгаагаа мэдэрч байна. Тэгэхдээ магадгүй энэ нь сайн байх. Бүхэл өдөржингөө манаралтын байдалд явлаа. Наранд цохиулаал, цогонд түлэгдээл.... 

Сэтгэл хөдлөлөө нэг нэгэнгүй, мэдэрсэн зүйлээ бүгдийг нь бичмээр байгаа боловч... Үнэхээр нисмээр санагдсан. Болох байсан бол тэр шатан дээрээс үсрэх байлаа.

Чи хэзээ ч намайг өвтгөж байгаагүй. Их баярладаг. Би байнга инээдэг. Инээмээр санагддаг. Дараа нь их санадаг. Хамгийн илүү нь чи байсан. Тэгэхдээ би хэзээ ч тэгэж хэлж чадахгүй.....

Яг нисэж байгаа юм шиг....  

1,2,3

Би юу? яахавдээ. Чи мэдэж л байгаа...

Цаг хугацаа их хурдан өнгөрч байна. Өөрийгөө танихааргүй болтлоо өөр бусдад шингэн уусчээ. Надад миний гэх бараг юу ч үлдсэнгүй. Бүр байхаа болиход би эндээс халих биз. Надад амьсгалах агаар хэрэгтэй байна. Тэгэхдээ миний агаар... миний амьд арлын үнэртэй агаар хэрэгтэй байна. Бусдынх чухал биш.

Хав харанхуй ангалд уначихсан би... Хав харанхуй өнгө надад харагдана.

Төгсгөлийн талаар бодох, үхэхийг хүсэх... Агаар нэгэн буй! 

Өнөөдрөөс маргааш хавь илүү дээр байна гэдэгт итгэнэ. Итгэл хааяа арилна. Замхарна. Утга учиргүй мэт санагдана. Үнэн хэрэгтээ утга учиргүй ч гэлээ яг бусад шиг өөрийгөө хуурч утга учиртай гэж итгүүлэхийг оролдоно.

Өөрийнхөө хувьд би энгийн нэгэн биш байлаа. Учир нь тэд намайг энгийн бус болгодог байсан. Алхам алхмаар холдсоор тэдний дүр төрхийг ч би бараг мартаж. Сэтгэл дотор шатаж. Бодол дотор үхэж.

Одоо харин адгийн нэгэн аргуу хүсэл дотор жихүүдүүлнэ. Тэгсэн хэрнээ бас дулаацуулна. Өөр нэгэн арга. Энгийн бус байх арга. Утгагүй арга. Намайг ширгээж алах нь....

Сэтгэх минь! Шинэ санаа минь! Маргааш гэхэд би хүссэнээ авчихвал эс бөгөөс ирээдүйд надад ирчихвэл би цаашдаа амьдрана. Өөр ертөнцөд амьдрана. Амьдрах амьдрахдаа..... Хэзээ ч төгсгөлийн талаар бодохгүйгээр амьдрана... 

Сайн уу?. Сайн уу?

Яг урд минь нэг хүн сэтгэлээ нэг гартаа атгачихаад зогсож байна. Яах гэж атгасан, яаж амьд явж байгаа нь тодорхойгүй. Ямар ч байсан тэр амьд байна. Алхам алхмаар над уруу дөхнө. Улам ойртсоор...

Царай нь тийм ч тод харагдахгүй, бүрэлзээд.. Цээжгүй хүн бололтой. Их намхан. Толгой нь шууд бөгсөн биетэйгээ холбогдчихсон. Тэгсэн хэрнээ хоёр гартай. Өчүүхэн хоёр гартай. Тэр яг сүүдэр шиг. Сүүдэр бололтой. 

Тэгснээ нөгөө гартаа байгаа зүйлээ над уруу май, май, май гэж сарвайна. Чухам юу гэдгийг нь харвал ТОль... Миний толь... Май, май, май...

Авах гэснээ гар гэнэт татвасхийж... Энэ чухам хэн юм бэ? Юу юм бэ? гэх бодол толгойд дурсхийнэ. Тэгэхдээ яагаад ч юм түүнээс нэг л айж өгөхгүй, бүр тэгээд их л ойрын хүн шиг минь дотно санагдах авч....  Биш, биш гэж өөртөө байн байн хэлнэ. Ямартай ч айсангүй. Нэг л тайван, тогтуун, яг тамхи татсаны дараа бие агаарт хөвөх мэт болдог шиг мэдрэмж....

Толийг аваад нүүр үрүүгээ тусгатал.... тэр ердөө л миний сүнсэн биений сүүдэр байж. Уг нь бие минь ийм биш. Ийм байх ёсгүй. Би өөр...

БИений минь сүүдэр өөр байж болох ч энэ  үнэндээ сүнсэн биений сүүдэр байж. Магадгүй миний мөн чанар... Миний бодит оршихуй. Үүрд энэ хэвээрээ үлдэх ч юм билүү...

Цаг хугацаа өнгөрчээ... Чухамдаа блог хөтөлснөөс хойш урт хугацаа өнгөрсөн ч тун богинохон юм шиг санагдана. Ард үлдсэн үеүүд дурсамж болон хоцорсон ч өчигдөрхөн болсон юм шиг нүдний өмнүүр зурайн үзэгдэнэ. Бүр тод үзэгдэнэ. Яг ард хэн нэгэн дуугарахад өөрийн мэдэлгүй цочин давхийнэ. Энэ чимээ тэр мэдрэмжтэй төстэй ч юмуу... ХООСОН... 

 Хувь заяагаараа болог... Бүх зүйл хувь заяагаараа болог... Үгүй... Чи зурна. Маргааш хүртэл түр баяртай. Чамайг санаж байна. Тод санаж байна. Би хаана оршино вэ? Энд үү? эсвэл тэнд үү?

Хэрвээ хэзээ нэгэн цагт чи миний блогт орж ирвэл, тэгээд энэ бичлэгийг олж уншвал би чамайг маш их санаж байсан гэсэн үг. Гүй нээрээ би маш их санаж байна. Илүү, илүү, илүү байсан чи минь! Хувь тавьлан ч байсан юм уу юу ч байсан юм мэдэхгүй. Ямар ч асуудалгүй хэрнээ бие биенээсээ холдсон. Энэ нь ч дээр байсан биз. Одоо чи намайг санаж байгаа ч юмуу? эсвэл огт өөр газар санаа сэтгэл чинь төвлөрчихсөн байгаа ч юмуу бүү мэд. Ямартай ч би бол чамайг маш их санаж байна. Санаад л байна, санаад л байна. 

Тэгээд дурсамжийнхаа номыг сөхөж үзлээ. Их зүйл байна. Чи байна. Би байна. Бас миний баахан мэдрэмжүүд. Чиний мэдрэмжүүд. Нийлээд бөөн мэдрэмжүүд. Сайхан байж...  

Би хаана явна вэ?

 Ганцаараа баймаар байна... Өдөр ирэх бүх өнөөх өөрийнхөө хайртай мэдрэмжээ гээсээр... Энэ л алга болчихвол би амьдраад хэрэггүй... 

 Юу намайг ийм болтол эмзэглүүлчихвэ? Чи юу? Чамайг санаж байна. Өдөр бүр хардаг. Өнөөдөр ч мөн ялгаагүй. Үнэр чинь надад шингэчихээд, надаас зуураад салдаггүй. 

Юу болохыг хэн ч мэдэхгүй. Одоо ингээд бичиж суугааг минь ч чи гадарлахгүй. Энэ л сайхан юм даа...

Ямар эмгэнэлтэй хурдан юм бэ!  Би өөрчлөгдөхгүй. Өрөвдөлтэй чигээрээ амьдрана. 

Би үхэхээс л хойш...

Хуучин багаа зүүлээ. Дахиж тайлахгүй!!!! 

Нэг тийм нэг л нандин зүйлээ дахиж хэзээ ч харахгүй эсвэл огт үзэхгүй.... Ингэж бодсон байх. Тээр жилийн тэврэлтүүд шиг санаашрал, харуусал бага зэргийн гуниг мэдрэгдсэн, үүнийгээ дагаад бас тайван байдал нэмэгдсэн ийм л нэг утгагүй.... Тэврээд л яваад өгсөн. Тэгээд л тэр....

Би маргааш өөрөө өөртэйгөө гудмаар алхана.  Бусад нь явж болно. Чи тэгэж хэлэхгүй биз дээ....

Боломж, боломж, маш том боломж. Өөрийнхөө ч тэр, бусдын ч тэр ер нь хэний ч итгэлийг их бага хэмжээгээр алдахгүй. Андгайлж байна....

Бурхан минь энэ удаад л гуйж байна. Намайг сайн байлгаж өгөөч. Их сэтгэл гаргана. Сэтгэлийнхээ хариуд хүртэх шанг минь их байлгаж өгөөч! 

Богино, урт, бүр урт, урт, богиновтор...

Чиний хуруунууд тамхи хавчих үед амь орно. Намайг арьсны ширхэг бүрээрээ мэдрэхдээ амьтай болно.

Намайг тогло гэж би хэн нэгэнд хэлсэн. Чи сонссон...

Миний төгөлдөр хуурын товчлуурт биен дээр хуурчийн хоёр гар хүрэх мэт...

1,2,3... Яг одоохондоо чи хэн ч биш хүний, юу ч биш зүрхэн дээр бүжиж байна. Утгагүй. Холбиромтгой.

Хүзүү, хацар дээр минь уруулын чинь хээ зурагдаад..., арилхааргүй, үрчлээтэй сорив тогтсон. ЭНэ цаг хугацааг, өөр нэг цаг хугацаанаас өнгийн харвал дурсамж арчигдсан байж магад. Эсвэл үгүй ч байж болох.

Сэтгэлийн эдүүд чам уруу гүйхэд, зүрхний чинь эс над уруу тэмүүлнэ.

Ингэхэд энэ бүхэн ердөө 2 сэтгэлийн эд эс дундах ширүүн мөргөлдөөн байсан. Тэд хэмхэрч, эвдэжрч, бяцарч, няцарч бүр сүүлдээ бие биенийгээ алж дуусахад ӨГЛӨӨ болсон байна. Нар мандана. Уртаас урт, богиноос богино өнөөдөр эхлэнэ.

Надад бэлэглэсэн тэр хачин, халуун, сайхан мэдрэмжийг үгүйлж байна...