Эндээс залхаж байна. Юу ч хийж чадахгүй би хэчнээн өрөвдөлтэй. Би уйлдаг. Өвддөг. Тэгэхээр тэр зүйл надад байдаг байх нь. Гэтэл ихэвчлэн байдаггүй юм шиг л аашлах юм. Зүгээр л бүгдийг орхиод гүйгээд гармаар, өөрөөсөө гүйгээд гармаар.... Гэтэл эндээ бүр гүн шигдчихсэн гарах хүсэл бий ч зориг байхгүй ийм нэг өрөвдөлтэй болж хувирсан байна.
Хаана үлдэх нь зөв, хэнээс явах нь буруу гэдгийг би ялгаж салгахгүй байна. Энд байх хугацаандаа би жинхнээсээ байж үзлүү? Өвдөж үзлүү? Гэтэл.....?
Миний хажууд хэн ч байдаггүй, хэн ч байхгүй гэж би гомдлохгүй. Яагаад гэвэл би хэний ч дэргэд байгаагүй юм чинь. Эцсийн эцэст энэ бүгд дуусахад би хаана хоцрох вэ?